สรรพสิ่งที่ลึกลับในโลกคือ การให้ การรับ เวลา จิตใจของมนุษย์ และความรัก หรือคุณว่าไม่จริงหึ ข้อสุดท้ายนั่น
Tanut007 Development Blog !
บล็อกเล็กๆ ของไอ้ฟลุ๊ค บ่นไปวันๆ ปี 2 | บล็อกของกู เรื่องของกู ใครจะทำไมแล้วแต่กู | ต่อยก่อนได้เปรียบ
เรื่องเกิดที่ฐานแทงหนู วอล์กแรนลี่งานวิทย์
เบล : น้องนี่ฐานอะไร
ทีมที่ 1 : แทงหนู !!!!!
ผ่านไปเสียงดังมาก
ทีมที่ 2 : แทงหนู !!!
เสียงโอเค
ทีม 3 : แทง เอ่อ หนู
……
ทีม 4 : ……
……
ขอบคุณน้องๆ ทุกคนที่ให้ความร่วมมือครัฟ -*-
เรื่องนี้เกิดมานานแล้ว เรารู้กันสองคนหะจริงๆ
ฟลุ๊ค : อะฮิๆๆ
ฝน : คริคริคริ
ฟลุ๊ค : ฮ่าๆๆ อิอิอิ…
มุก : โว้ย สองคนนี้อะไรหนักหนา อะฮิๆ คริคริ งุงิ อะไรกันอยู่ได้
อธิบาย : จริงๆ แล้วคำว่า อะฮิๆ เป็นชื่อโฟลเดอร์หนึ่งของผมครับ ซึ่งในนั้นมีอะไรเยอะแยะไปหมดเลย
จั่วหัวได้งงมาก บอกรัก ช่ายยย~ คนเรามันต้องมีความรักอยู่แล้วครับ และ การจะได้ใจใครซักคนมาไว้ให้เราดูแล มันก็ต้อง บอกรักกันซะบ้างอารมณ์ตอนแรกของการบอกรักมันจะเป็นแบบเอ่อ ยังไงละ มือสั่น ปากซีด ขนลุกวูบวาบๆ มีอาการตัวสั่นแปลกๆ รู้สึกโหวงๆ ในท้อง แต่พอเวลาเราบอกรักแล้วเนี่ย มันจะโล่งสบายเลยละครับ
เอาละ แพร่มมาพอสมควร เข้าเรื่อง !
วิธีบอกรักที่ผมเคยใช้มีเท่าที่เห็นนะ แล้วแต่จะนึกออกละ
1.เดินไปบอกแม่งตรงๆ เลย อันนี้ ตอนเด็กๆ เคยทำครับ
2.คุกเข่าบอกรัก พร้อมยื่นลูกอมที่มีคำว่า I LOVE YOU ให้ อันนี้ มักได้ผลนะครับ ป๋าฟันเฟิร์ม
3.ฝากเพื่อนแม่งไปบอก อันนี้ยอมรับว่า เป็นวิธีการที่ใช้เวลานานมาก และเปลืองทรัพยากรที่สุด เพราะเราต้องเจาะเข้าหาเพื่อน แต่มันก็ได้ผลมากที่สุด เพราะ คนรอบตัวเธอจะมีแต่คนของเรา >//<
4.ฝากไปกะสิ่งของและความห่วงใย
5.จดหมายแม่งเลย สำหรับคนที่ปากดีเมื่อไม่เจอหน้า ต่อหน้าแล้วตีมึนใส่นะครับ ระบายความในใจของท่านลงในกระดาษแผ่นน้อยแล้วยัดใส่ซองจดหมายซะ แล้วยื่นให้เลย พอยื่นเสร็จก็รีบวิ่งออกมา (อันนี้เขียนจากประสบการณ์ตรงครับเมื่อไม่นานมานี้ แต่ผมไม่ต้องวิ่งหรอก ก็มีเหตุให้วิ่งจริงๆ อาจารย์โทรตามหนังสือพิมพครับ -*- ไม่รู้ป่านนี้ จดหมายนั่นจะลงไปกองในถังขยะหน้าห้อง ผ.อ. หรือว่าสันดาปไปแล้ว)
6.พับเป็นจรวดแล้วปาไป อันนี้ก็ ต้องดูแรงลมและฝีมือในการพับด้วยนะครับ ผมเคยเจอมาแล้ว พลาดเป้าหมาย ไป สามคน แต่ก็หน้าตาสวยกว่าเป้าหมายเสียอีก
7.บอกในเครือข่ายสังคมออนไลน์ Socail Media อันนี้ผมเคยใช้ครับ เรียกได้เลยว่าช่วงนั้นคือ ปีแห่งความเสี่ยว MSN เอย Facebook เอย Twitter เอย
8.บอกรักในจานข้าว อันนี้ไม่ได้เล่นนะครับ ทำกันจริงๆ เจอมากับตัวแล้วด้วย
9.อัพวิดีโอที่ตัวเองกำลังสารภาพรักแล้วส่งลิงค์ให้หญิงดู
10.บอกรักในฉบับคนเสียว (SEO) ทำที่หนึ่งในคีย์ใดคีย์หนึ่งแล้วให้เธอเซิร์ซดู
11.สุดท้าย คือ บอกรักด้วยข้อความเข้ารหัสครับ ให้ฝ่ายหญิงงงเล่นๆ จนต้องหาคนใจดี (ซึ่งแม่งเป็นเพื่อกันทั้งสามคน) มาแกะให้ << อันนี้เพื่อนผม ประจำ
จบแล้วครับ
ข้อความวินิจฉัย : You’ll never know how important she was for me
ขอให้ทุกคนโชคดีในความรักทุกท่านครับ
@Tanut007
ปล.คนที่ผม @ ลิงค์ให้ในเฟซ ผมอยากบอกครับว่า รักม๊าก มากเลยนะจ๊ะ lol
พอดี โรงเรียนมีโครงการพาไปทัศนศึกษาดูงานที่ เมืองโบราณ และ พิพิธภัณฑ์กองทัพเรือ จังหวัดสมุทรปราการ เออ ไอ้เราก็รับฟังเฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก
วันเดินทางของเราเริ่มต้นด้วย …. การส่ง นสพ และเข้าไปนั่งอัดแน่นกันในรถบัสที่มีคน 64 คนนะครับ -*- ตายๆๆๆ ตอนออกรถ ผ.อ ขึ้นมาด้วย ขึ้นมาทำไม เด็กนั่งกันเกร็งไปหมด -*- พอถึงตรงสหกรณ์ ผ.อ. ลงไปเปลี่ยนรถ แอบได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือก ดังๆ ด้วย
ระหว่างทางมีการถามคำถามชิงรางวัล ตอบกันไปสนุกสนาน มีคนตะโกนคำว่า คริสตรอริสขึ้นมา คนที่รู้ (ส่วนมากอยุ่แถวหน้าและอาจารย์ชีวะ ต่างสะดุ้ง) ตอบไปบ้าง บรรยายบ้าง หลับบ้าง รถมันแยกเป็น 2 สายไง คันที่ 1-4 จะมาที่เมืองโบราณก่อน ส่วนคันที่เหลือไปที่ พิพิธภัณฑ์ก่อน เราก็เข้าไป บรรยายๆ ฮาเฮ จนถึงสถานีเที่ยวจุดไคลแม็กซ์ของเรา นั่นคือ
สถานีเขาพระวิหาร
แม่เจ้า เขาพระวิหารเจงๆ ลมเย็นมาก ส่วนเรื่องราวบนนั้นไม่ต้องพูดแล้วกัน เด๋วจะมีคนเดือดร้อน 
และบอกได้คำเดียวว่าร้อนมาก
ลงมาข้างล่างก็ไปกันต่อ สุดท้ายไปกินข้าวเที่ยงที่ตลาดน้ำ ลงเอยด้วยการไปเต๊ะจุ้ยกินข้าวในภัตตาคาร เก็กหล่อกินกาแฟ+คุ้กกี้ที่ร้านกาแฟมีระดับ จบลงด้วยการถ่ายรูป นั่งเรือที่โบสถ์คริสต์
ที่พิพิธภัณฑ์ ไม่มีอะไรมาก ซากเรือ แบบจำลอง นิดหน่อย
สรุปนะเออ รถเราถึงคนจะเยอะ แต่ไกด์ สวยมาก !
คะแนน 7/10
รูป คลิก
คำวินิจฉัย : เธอไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตาเลย
สวัสดีครับ
@Tanut007
เอาอีกแล้ว เซอร์คัส เกมง่ายๆ เบาสมอง คลายเครียด แต่พวกเรา 5/3 ทำให้มันกลายเป็น เกมที่เครียด หนักสมอง และทำให้เกิดความอับอาย ซะส่วนใหญ่ถ้าเล่นเป็นวงใหญ่ ตัวเกมมันไม่เครียด แต่คนคิดกติกาสำหรับจัดการคนแพ้ มันเครียดกว่า บางกติกา เซอคัสสามารถทำให้คนที่หน้าดำ เปลี่ยนสีกลายเป็นหน้าขาวขึ้นได้ภายใน 15 วินาที บางกติกา เซอคัสก็ทำให้ผู้แพ้ขวยเขิน หน้าแดงซ่าน พูดไม่ออก หรือบางกติกา เซอคัสสามารถก็ทำให้อับอายที่สุด จนอยากพนันแลกทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต กับการได้ หายตัวไปจากตรงนั้น ไปให้ไกลจากสายตาผู้คนแถวนั้น วันนี้ มีเรื่องราวเกี่ยวกับ เซอคัส มากมายทีเดียว เช่น นุ๊ก แพ้สองรอบ (แล้วยังจะเสือกเล่น – -”) โดนลงโทษจากพี่กัน ซึ่งเป็นที่รักกันนะหะ -*-
1.ตะโกนกลางสนามดังๆ ว่า
ฉันสวยหรือเปล่าๆๆ
2.ไหว้ครูมวยไทย สามแยกสวนไผ่ -*-
แต่ละอย่าง แบบสุดๆ อับอายมาก -*- มีภาพอยู่ แต่ไม่ได้เอาลง
ผมก็โดนนะหะ สารภาพรักกับเสาเหล็ก หน้าอาคาร 4 พยายามคิดถึงหน้าเธอ แต่มัน ….. เหลือรับจริงๆ
เห็นตัวอย่างแล้วไหมล่ะหะ แล้วคุณล่ะ กล้าเล่น เซอคัส กับพวกเราหรือเปล่า กล้าพอ เข้ามาเลย
คำวินิจฉันวันนี้ : ไม่มั่นใจ อย่าทำ มั่นใจ ลุยเลย !
@Tanut007
ถ่ายรูป ช่าย ถ่ายรูป ใครๆ ก็ถ่ายรูปเป็น (me/…ก็เออดิ แค่จับ ส่อง กด จบ -*-)
แต่คุณเชื่อไหมหะ รูปบางรูปมีความหมาย เช่น รูปนั้นเป็นรูปผู้หญิงคนนึงยิ้มบางๆ ซึ่งเธออาจจะไม่ได้นึกพิสวาศเหี้ยอะไรกับเขาซึ่งเป็นคนที่ถ่ายรูปเธอ แต่รูปใบนั้นอาจจะเป็นตัวสร้างสรรค์กำลังใจให้เขาฟันฝ่าอุปสรรคนาๆ นับประการจนประสบความสำเร็จและกลับไปขอเธอคนนั้นแต่งงานก็ได้ หรืออาจจะเป็นรูปเด็กน้อยคนนึง ที่เวลาแม่ของเด็กคนนั้นเวลาหยิบขึ้นมาดูก็จะมีเรี่ยวแรงทำงานหาเงินมาเลี้ยงดูเด็กคนนั้น หรือเป็นรูปขณะกำลังรับพระราชทานปริญญาบัตร ที่เราเวลามองก็ได้ภาคภูมิใจว่า อย่างน้อย กูก็เรียนจบ และไม่ได้เป็น 1 ใน 2 แสนกว่าคนที่กำลังเดินเตะฝุ่นหางานในตอนนี้
เชื่อผมซิครับ เวลาเราได้จ้องมองภาพวิวทิวทัศน์หรือคนที่เรารักผ่านเลนส์กล้องเนี่ย เชื่อไหมล่ะว่าที่ๆ นั้นหรือ เขา/เธอ ดูสดใส และงดงามมากขึ้น
ส่วนผมใช้ DSLR ถ่ายรูปหมา -*- กล้องดิจิตอลถ่ายสาว คุณว่าจริงไหมล่ะ lol
@Tanut007
จั่วหัวได้ … มากๆ เล้ย กับ วันไหว้ครู (แต่ตูนั่งตากแดด) เซอร์คัส และความรัก ว่าแต่มันมาได้ไงวะไอ่ ความรักเนี่ย เด๋วรู้กันหะ -*-
ตอนเช้า..บรรยากาศสดใสมากหะ แดดร้อนเหี้ยๆ เหงื่อหยดเป็นแทบ กว่าจะเสร็จเล่นเอาซะละลาย เจอนู๋กาญจ์น้องสาวสุดที่รักมาหะ สูงขึ้นนะเออ
คาบบ่ายเล่นเซอร์คัสกันหะ มันส์มาก น้องนุ๊กของพี่กันเราเล่นดีมาก แพ้สองตาซ้อน เรามีกติกากันเลยว่า
ใครแพ้ต้องทำทุกอย่างตามเสียงส่วนใหญ่ลงมติว่าเห็นชอบ
สำหรับวันนี้คือ ….
นุ๊กต้องบอกรักกันซะ…!
พอได้ยินนุ๊กเริ่มโวยวายครับ พี่กันวิ่งไปแต่รู้ว่าต้องโดนแล้ว… เล่นซะนู๋เมย์ พี่บอย ป๋า ต้องไปลากตัวกลับมา
แล้วก็ถึงเวลากระทำตามกติกาแล้วหะ บอกเลยๆๆๆ
เล่นกันซะ 15 นาที นะครับ แต่ไม่จริงใจเลยหะ มันต้องมีอารมณ์ประกอบ
สงสัยคราวหน้าต้องบังคับให้จริงๆ จังๆ หะ ไม่งั้นไม่สวย
จบวันไหว้ครูล่ะ -*- เข้าหน่อย ต้องขอบคุณอาจารย์ทุกท่านที่ทำให้ผมเป็นคน ฝึกวิชาความรู้ทั้งหลายอย่างให้ผมฉลาด และเอาชีวิตรอดในสังคมได้ ขอบคุณจริงๆ ครับ กราบประณตน้อมทั้งสิบนิ้ว อุทิศแด่บูรพคณาจารย์
เฮ๊ยมีข่าวอัพเดต คลิปแบล็กเมล จะมาพรุ่งนี้นะเออ
คำวินิจฉัยวันนี้ : พระเจ้าคงจะให้ความลับยังคงเป็นความลับต่อไป
@Tanut007
พอดีเมื่อวานเป็นวันเสาร์ (4 มิ.ย. 54) โดนบังคับกลายๆ ว่า ให้่มาร่วมงานให้ได้นะเออ ไม่งั้นกูเช็คขาด -*-
เอ่อ อยากจะบอกว่าคำพูดจากปากมึงกูไม่เชื่อว่ะ
เอ้า มาก็มา กลับบ้านไปเลยโทรบอกแม่ให้ซื้อของเตรียมไว้ไว้ใส่บาตร
ตอนเช้า ปั่นจักรยานออกมาตามปรกติเห็นนู๋ป๊อบ ก็เลยทัก เจ้แกเลยบอกว่า ไปปลุกฟางด้วยกันหน่อย
ไปก็ไปวะ
มาถึงแล้ว กดกริ่งเลยหะ พ่อฟางออกมาเปิดประตู แล้วพูดคำๆ นี้ออกมาเลยทีเดียว
ฟางยังไม่ตื่นลูก
บ๊ะ ทั้งสองคนหันไปมองนาฬิกาพร้อมกัน 7 โมง 2 นาที -*-
หลังจากเมาท์มอยด์กันพักใหญ่ๆ ฟางก็ออกมาและบ่นกับแมวเล็กน้อย แล้วเราก็ออกเดินทางกัน ดีนะที่ได้พ่อของน้องแถวบ้านไปส่ง ไม่งั้นสายหะ
มาถึงโรงเรียนก็ใส่บาตร นั่งหน้าสุดกับ อ.กอบแก้วเหมือนเดิม เอ้อขอติหน่อย คนนำสวดนะ ตกลงจะให้นำ แล้วสวดตาม หือ สวดพร้อมกัน จะรีบไปไหน
แล้วก็ยืมกล้อง อ.พรรณีถ่ายรูป ถ่ายๆๆๆ จนเม็มเต็ม -*- และสุดท้ายกูต้องมาลบรูปทิ้งไปบางอัน แล้วก็มาถึงภารกิจเรานะครับ
จงถ่ายรูปคนที่แอบชอบมาให้ได้
บ๊ะ ง่ายๆ ตื้อกันหน่อย แล้วก็ได้มาละ คนเดิม ชุดแบบเดิม แต่มุมใหม่ ฮ่าๆๆๆ – -”
จัดไปเขาเลี้ยงไอติม ก๋วยเตี๋ยวแต่กูไม่กิน เพราะจะรีบออกจากโรงเรียน เดินไปได้ยินเสียงเด็กบ่นงึมงำกันว่ามาวันนี้ก็บุญแล้ว ยังจะมากักตัวอีก
ทันใดนั้น พี่โชว์เห็นประตูสองเปิดและมีเด็กวิ่งออกไป เลยตัดสินใจว่าจะเดินลุยสนามไป
เฮ้ย สนามหยังกะหนองน้ำเลยนะเว้ยเห้ย
เดินไปถึงแล้วกำลังจะออกยามเสือกปิดประตู เลยสบถพร้อมกันในทันใดว่า
พ่อมุงตาย
พี่ปอครับ เสื้อเปรอะหมดแล้ว เลยไปล้าง สรุป ก็ต้องออกทางเดิมอยู่ดี – - พอออกมาข้างนอก ฝนเทครับ พี่ปอก็ พยายามกระโดดมาในร่มแต่ดันข้ามไม่พ้น ขาจมเลนเลย เดือดร้อนพี่บอยก็ต้องไปเอารองเท้าขึ้นมา
เอาไงดี ฝนตก แต่ต้องไป ม. กรุงเทพ ไม่ยาก พี่แบงค์ แต่ชอบให้คนอื่นเรียกว่า “ศรี” เสนอไอเดียเลย
เดินตากฝนออกไปเลย
พ่อง…
4 หนุ่มเดินตากฝนออกมาจากโรงเรียนยังกะพระเอก MV เลยครับ แถมยังร้องเพลงเศร้าอีกแนะ แม่งเอ้ย ได้บรรยากาศชะมัด บรรยากาศเสียทันที เมื่อรองเท้าพี่บอยสูบน้ำได้
เหยดดด โด้ว…ว
พอเดินมาถึงหน้าปากทางก็โบกแท็กซี่ไปลงหน้า ม. พอลงเสร็จแว่นเป็นไอเพราะอากาศชื้นเลยคิดมุกสดได้
แว่นผมยังไม่หายเป็นไอเลยครับ “ไอเลิฟยู”
-*-
แล้วก็เข้าไปเล่นเกม เฮฮาแล้วก็กลับบ้านเรา จบ
วลีวันนี้ : เมื่อไหร่จะมองตรงนี้ คนที่อยู่ข้างๆ เธอเนี่ย เขาก็แค่พึ่งเจอน่า รักเธอเหมือนฉันได้ไหม
สวัสดีครับ
@Tanut007
ปล.เจอปัญหากดเซฟแล้วมันมาบรรทัดเดียวเลยต้องเขียนใหม่
วันนี้ ไปแข่งขัน Young DPR Award หรือ ยุวประชาธิปไตยสัมพันธ์ที่โรงเรียนธัญบุรีมาหะ ก่อนออกจากโรงเรียนได้ไปส่ง นสพ. ให้อาจารย์คณิต และได้ฝากประโยควันนี้ไว้ว่า
ผมไม่จำเป็นต้องได้รับกำลังใจในการแข่งขันจากคนที่ผมรักในครั้งนี้ เพราะผมมีคนที่ผมรักร่วมเคียงข้างไปตลอดครับ
- คมเหี้ยๆ -
มาถึงโรงเรียนธัญบุรี เด็กเยอะมาก วินาทีแรกที่ก้าวลงจากรถลุงแดง สารถีประจำโรงเรียนแล้วรู้สึก กูกดดันมวาก แบบ เดินไปตัวเย็นอะไรประมาณนี้ แต่ก็ไม่เกิน 5 นาทีก็ชินกะสถานที่แล้ว (แม่ง ไหงชินง่ายจัง) ไปถึงโรงอาหารหาน้ำกิน โอ้โหแม่ง แก้วใหญ่เวอร์ 10 บาท แต่กินไปกินมา โอเค รสชาติให้ 5 เต็ม 10 -*- อ่า แล้วมีกิจกรรมเล็กน้อย เมาท์มอยด์ etc -*-
ต่อมานะเออ เข้าหอประชุม แอร์เย็นมาก จนทำให้น้องหมิวแทบจะบ้าไปนิดหน่อย -*-
มาถึงรับทราบกติกา เห ข้อสอบ 3 ชุดเหมือนกันนั่งทำกันแยกห้ามลอกเนี่ยนะ โห แล้วกูอ่านแยกมา แล้วกูจะทำยังไงวะ ว่าแล้วจัดแจงนั่งทำ ผ่านไป 1 ชั่วโมงก็เออ รอดมาได้พร้อมกับ คะแนน 57 คะแนนเต็ม 100 เออ ยังดีที่ได้เยอะกว่าสวนละหวา -*-
เสร็จแล้ว หาไรกิน เดินเล่น แล้วเขาเรียกให้มาฟังผล
ธัญรัตน์
…. (จำไม่ได้)
ธรรมศาสตร์คลองหลวง เย้ กูติดที่ 3 ว่าแล้วรอรับโจทย์ต่อไป อ่า กูงานเข้าแล้วแล้ว โจทย์คือ …..
เราจะรณรงค์ให้คนไปใช้สิทธิ์ลาก เอ้ย เลือกตั้งอย่างไร
เยี่ยม คิดว่าน่าจะแถได้ เวลาเตรียมตัวเท่าไหร่จ๊ะ ……
5 นาที ….
เหยดดโด้ว…ว เวลาน้อยมั่กๆ เมื่อเทียบกับการพูดตามปรกติ สงสัยกูต้องด้นสดละงานนี้ จัดไปเลยหะ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ถึงตอนกูขึ้นไปพูดแล้ว
ตึ่กๆๆๆๆๆๆๆๆ …
เหยด เสียงหัวใจหรือเสียงกลองวะ แน่ะ เสือกเปิดแอร์เย็นอีก เวรแท้ๆ เวลาผ่านไป 2 นาที (จริงๆ แม่งให้พูด 10 นาที) ตอนนั้นรู้สึกตัวเองว่า ขาสั่น เขาอ่อน ปากสั่น ใจสั่น เหงื่อแตกพลั่ก และเอ่อ เหมือนรู้สึกลืมอะไรบางอย่าง
กูลืมหาเสียง …
แม่งเอ้ย นโยบายสวยหรูกู ลืมงัดมาใช้จนได้ -*-
ที่เหลือก็มีแกร่วรอ ถ่ายรูป นอน เมาท์มอยด์ ….
ผู้ว่า ปทุมธานี มาแล้วนะเออ ดุมวากเลยด้วย ขอร้องเด็กได้.. จริงๆ เฮียแกถามว่าสูงเท่าไหร่ จัดไป 190 อึ้งกันทั้งหมู่คณะ …
ขากลับเด็ก ธ.บ. เยอะมากจนกลัวที่จะขับรถชนเด็กและอาจารย์อรรถพร ที่ทำให้รถติดยาวเลย -*-
ขากลับแวะโรงเรียนบุญคุ้มราษฎร์บำรุง แล้วก็โรงเรียนประถมศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (เอ่อ แต่มีมัธยมด้วยนะเออ)
จบหะ ถึงโรงเรียนเราซะที ที่นี่แหละ ที่ผมคิดว่า ผมมีความสุข และไม่กดดันมากที่สุด …
ข้อคิดวันนี้ : รังเกียจฉันรึไง … (?)
@Tanut007