Monthly Archive for มิถุนายน, 2011

เซอร์คัส

เอาอีกแล้ว เซอร์คัส เกมง่ายๆ เบาสมอง คลายเครียด แต่พวกเรา 5/3 ทำให้มันกลายเป็น เกมที่เครียด หนักสมอง และทำให้เกิดความอับอาย ซะส่วนใหญ่ถ้าเล่นเป็นวงใหญ่ ตัวเกมมันไม่เครียด แต่คนคิดกติกาสำหรับจัดการคนแพ้ มันเครียดกว่า บางกติกา เซอคัสสามารถทำให้คนที่หน้าดำ เปลี่ยนสีกลายเป็นหน้าขาวขึ้นได้ภายใน 15 วินาที บางกติกา เซอคัสก็ทำให้ผู้แพ้ขวยเขิน หน้าแดงซ่าน พูดไม่ออก หรือบางกติกา เซอคัสสามารถก็ทำให้อับอายที่สุด จนอยากพนันแลกทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต กับการได้ หายตัวไปจากตรงนั้น ไปให้ไกลจากสายตาผู้คนแถวนั้น วันนี้ มีเรื่องราวเกี่ยวกับ เซอคัส มากมายทีเดียว เช่น นุ๊ก แพ้สองรอบ (แล้วยังจะเสือกเล่น – -”) โดนลงโทษจากพี่กัน ซึ่งเป็นที่รักกันนะหะ -*-

1.ตะโกนกลางสนามดังๆ ว่า

ฉันสวยหรือเปล่าๆๆ

2.ไหว้ครูมวยไทย สามแยกสวนไผ่ -*-

แต่ละอย่าง แบบสุดๆ อับอายมาก -*- มีภาพอยู่ แต่ไม่ได้เอาลง

ผมก็โดนนะหะ สารภาพรักกับเสาเหล็ก หน้าอาคาร 4 พยายามคิดถึงหน้าเธอ แต่มัน ….. เหลือรับจริงๆ

เห็นตัวอย่างแล้วไหมล่ะหะ แล้วคุณล่ะ กล้าเล่น เซอคัส กับพวกเราหรือเปล่า กล้าพอ เข้ามาเลย

คำวินิจฉันวันนี้ : ไม่มั่นใจ อย่าทำ มั่นใจ ลุยเลย !

@Tanut007

ถ่ายรูป…

ถ่ายรูป ช่าย ถ่ายรูป ใครๆ ก็ถ่ายรูปเป็น (me/…ก็เออดิ แค่จับ ส่อง กด จบ -*-)

แต่คุณเชื่อไหมหะ รูปบางรูปมีความหมาย เช่น รูปนั้นเป็นรูปผู้หญิงคนนึงยิ้มบางๆ ซึ่งเธออาจจะไม่ได้นึกพิสวาศเหี้ยอะไรกับเขาซึ่งเป็นคนที่ถ่ายรูปเธอ แต่รูปใบนั้นอาจจะเป็นตัวสร้างสรรค์กำลังใจให้เขาฟันฝ่าอุปสรรคนาๆ นับประการจนประสบความสำเร็จและกลับไปขอเธอคนนั้นแต่งงานก็ได้ หรืออาจจะเป็นรูปเด็กน้อยคนนึง ที่เวลาแม่ของเด็กคนนั้นเวลาหยิบขึ้นมาดูก็จะมีเรี่ยวแรงทำงานหาเงินมาเลี้ยงดูเด็กคนนั้น หรือเป็นรูปขณะกำลังรับพระราชทานปริญญาบัตร ที่เราเวลามองก็ได้ภาคภูมิใจว่า อย่างน้อย กูก็เรียนจบ และไม่ได้เป็น 1 ใน 2 แสนกว่าคนที่กำลังเดินเตะฝุ่นหางานในตอนนี้

เชื่อผมซิครับ เวลาเราได้จ้องมองภาพวิวทิวทัศน์หรือคนที่เรารักผ่านเลนส์กล้องเนี่ย เชื่อไหมล่ะว่าที่ๆ นั้นหรือ เขา/เธอ ดูสดใส และงดงามมากขึ้น

ส่วนผมใช้ DSLR ถ่ายรูปหมา -*- กล้องดิจิตอลถ่ายสาว คุณว่าจริงไหมล่ะ lol

@Tanut007

วันไหว้ครู (แต่ตูนั่งตากแดด) เซอร์คัส และความรัก

จั่วหัวได้ … มากๆ เล้ย กับ วันไหว้ครู (แต่ตูนั่งตากแดด) เซอร์คัส และความรัก ว่าแต่มันมาได้ไงวะไอ่ ความรักเนี่ย เด๋วรู้กันหะ -*-

ตอนเช้า..บรรยากาศสดใสมากหะ แดดร้อนเหี้ยๆ เหงื่อหยดเป็นแทบ กว่าจะเสร็จเล่นเอาซะละลาย เจอนู๋กาญจ์น้องสาวสุดที่รักมาหะ สูงขึ้นนะเออ

คาบบ่ายเล่นเซอร์คัสกันหะ มันส์มาก น้องนุ๊กของพี่กันเราเล่นดีมาก แพ้สองตาซ้อน เรามีกติกากันเลยว่า

ใครแพ้ต้องทำทุกอย่างตามเสียงส่วนใหญ่ลงมติว่าเห็นชอบ

สำหรับวันนี้คือ ….

นุ๊กต้องบอกรักกันซะ…!

พอได้ยินนุ๊กเริ่มโวยวายครับ พี่กันวิ่งไปแต่รู้ว่าต้องโดนแล้ว… เล่นซะนู๋เมย์ พี่บอย ป๋า ต้องไปลากตัวกลับมา

แล้วก็ถึงเวลากระทำตามกติกาแล้วหะ บอกเลยๆๆๆ

เล่นกันซะ 15 นาที นะครับ แต่ไม่จริงใจเลยหะ มันต้องมีอารมณ์ประกอบ

สงสัยคราวหน้าต้องบังคับให้จริงๆ จังๆ หะ ไม่งั้นไม่สวย

จบวันไหว้ครูล่ะ -*- เข้าหน่อย ต้องขอบคุณอาจารย์ทุกท่านที่ทำให้ผมเป็นคน ฝึกวิชาความรู้ทั้งหลายอย่างให้ผมฉลาด และเอาชีวิตรอดในสังคมได้ ขอบคุณจริงๆ ครับ กราบประณตน้อมทั้งสิบนิ้ว อุทิศแด่บูรพคณาจารย์

เฮ๊ยมีข่าวอัพเดต คลิปแบล็กเมล จะมาพรุ่งนี้นะเออ

คำวินิจฉัยวันนี้ : พระเจ้าคงจะให้ความลับยังคงเป็นความลับต่อไป

@Tanut007

วันคล้ายวันก่อตั้งโรงเรียนธรรมศาสตร์คลองหลวงวิทยาคม

พอดีเมื่อวานเป็นวันเสาร์ (4 มิ.ย. 54) โดนบังคับกลายๆ ว่า ให้่มาร่วมงานให้ได้นะเออ ไม่งั้นกูเช็คขาด -*-

เอ่อ อยากจะบอกว่าคำพูดจากปากมึงกูไม่เชื่อว่ะ

เอ้า มาก็มา กลับบ้านไปเลยโทรบอกแม่ให้ซื้อของเตรียมไว้ไว้ใส่บาตร

ตอนเช้า ปั่นจักรยานออกมาตามปรกติเห็นนู๋ป๊อบ ก็เลยทัก เจ้แกเลยบอกว่า ไปปลุกฟางด้วยกันหน่อย

ไปก็ไปวะ

มาถึงแล้ว กดกริ่งเลยหะ พ่อฟางออกมาเปิดประตู แล้วพูดคำๆ นี้ออกมาเลยทีเดียว

ฟางยังไม่ตื่นลูก

บ๊ะ ทั้งสองคนหันไปมองนาฬิกาพร้อมกัน 7 โมง 2 นาที -*-

หลังจากเมาท์มอยด์กันพักใหญ่ๆ ฟางก็ออกมาและบ่นกับแมวเล็กน้อย แล้วเราก็ออกเดินทางกัน ดีนะที่ได้พ่อของน้องแถวบ้านไปส่ง ไม่งั้นสายหะ

มาถึงโรงเรียนก็ใส่บาตร นั่งหน้าสุดกับ อ.กอบแก้วเหมือนเดิม เอ้อขอติหน่อย คนนำสวดนะ ตกลงจะให้นำ แล้วสวดตาม หือ สวดพร้อมกัน จะรีบไปไหน

แล้วก็ยืมกล้อง อ.พรรณีถ่ายรูป ถ่ายๆๆๆ จนเม็มเต็ม -*- และสุดท้ายกูต้องมาลบรูปทิ้งไปบางอัน แล้วก็มาถึงภารกิจเรานะครับ

จงถ่ายรูปคนที่แอบชอบมาให้ได้

บ๊ะ ง่ายๆ ตื้อกันหน่อย แล้วก็ได้มาละ คนเดิม ชุดแบบเดิม แต่มุมใหม่ ฮ่าๆๆๆ – -”

จัดไปเขาเลี้ยงไอติม ก๋วยเตี๋ยวแต่กูไม่กิน เพราะจะรีบออกจากโรงเรียน เดินไปได้ยินเสียงเด็กบ่นงึมงำกันว่ามาวันนี้ก็บุญแล้ว ยังจะมากักตัวอีก

ทันใดนั้น พี่โชว์เห็นประตูสองเปิดและมีเด็กวิ่งออกไป เลยตัดสินใจว่าจะเดินลุยสนามไป

เฮ้ย สนามหยังกะหนองน้ำเลยนะเว้ยเห้ย

เดินไปถึงแล้วกำลังจะออกยามเสือกปิดประตู เลยสบถพร้อมกันในทันใดว่า

พ่อมุงตาย

พี่ปอครับ เสื้อเปรอะหมดแล้ว เลยไปล้าง สรุป ก็ต้องออกทางเดิมอยู่ดี – - พอออกมาข้างนอก ฝนเทครับ พี่ปอก็ พยายามกระโดดมาในร่มแต่ดันข้ามไม่พ้น ขาจมเลนเลย เดือดร้อนพี่บอยก็ต้องไปเอารองเท้าขึ้นมา

เอาไงดี ฝนตก แต่ต้องไป ม. กรุงเทพ ไม่ยาก พี่แบงค์ แต่ชอบให้คนอื่นเรียกว่า “ศรี” เสนอไอเดียเลย

เดินตากฝนออกไปเลย

พ่อง…

4 หนุ่มเดินตากฝนออกมาจากโรงเรียนยังกะพระเอก MV เลยครับ แถมยังร้องเพลงเศร้าอีกแนะ แม่งเอ้ย ได้บรรยากาศชะมัด บรรยากาศเสียทันที เมื่อรองเท้าพี่บอยสูบน้ำได้

เหยดดด โด้ว…ว

พอเดินมาถึงหน้าปากทางก็โบกแท็กซี่ไปลงหน้า ม. พอลงเสร็จแว่นเป็นไอเพราะอากาศชื้นเลยคิดมุกสดได้

แว่นผมยังไม่หายเป็นไอเลยครับ “ไอเลิฟยู”

-*-

แล้วก็เข้าไปเล่นเกม เฮฮาแล้วก็กลับบ้านเรา จบ

วลีวันนี้ : เมื่อไหร่จะมองตรงนี้ คนที่อยู่ข้างๆ เธอเนี่ย เขาก็แค่พึ่งเจอน่า รักเธอเหมือนฉันได้ไหม

สวัสดีครับ

@Tanut007

ปล.เจอปัญหากดเซฟแล้วมันมาบรรทัดเดียวเลยต้องเขียนใหม่

แข่ง Young DPR Award หรือ ยุวประชาธิปไตยสัมพันธ์ที่โรงเรียนธัญบุรี

วันนี้ ไปแข่งขัน Young DPR Award หรือ ยุวประชาธิปไตยสัมพันธ์ที่โรงเรียนธัญบุรีมาหะ ก่อนออกจากโรงเรียนได้ไปส่ง นสพ. ให้อาจารย์คณิต และได้ฝากประโยควันนี้ไว้ว่า

ผมไม่จำเป็นต้องได้รับกำลังใจในการแข่งขันจากคนที่ผมรักในครั้งนี้ เพราะผมมีคนที่ผมรักร่วมเคียงข้างไปตลอดครับ

- คมเหี้ยๆ -

มาถึงโรงเรียนธัญบุรี เด็กเยอะมาก วินาทีแรกที่ก้าวลงจากรถลุงแดง สารถีประจำโรงเรียนแล้วรู้สึก กูกดดันมวาก แบบ เดินไปตัวเย็นอะไรประมาณนี้ แต่ก็ไม่เกิน 5 นาทีก็ชินกะสถานที่แล้ว (แม่ง ไหงชินง่ายจัง) ไปถึงโรงอาหารหาน้ำกิน โอ้โหแม่ง แก้วใหญ่เวอร์ 10 บาท แต่กินไปกินมา โอเค รสชาติให้ 5 เต็ม 10 -*- อ่า แล้วมีกิจกรรมเล็กน้อย เมาท์มอยด์ etc -*-

ต่อมานะเออ เข้าหอประชุม แอร์เย็นมาก จนทำให้น้องหมิวแทบจะบ้าไปนิดหน่อย -*-

มาถึงรับทราบกติกา เห ข้อสอบ 3 ชุดเหมือนกันนั่งทำกันแยกห้ามลอกเนี่ยนะ โห แล้วกูอ่านแยกมา แล้วกูจะทำยังไงวะ ว่าแล้วจัดแจงนั่งทำ ผ่านไป 1 ชั่วโมงก็เออ รอดมาได้พร้อมกับ คะแนน 57 คะแนนเต็ม 100 เออ ยังดีที่ได้เยอะกว่าสวนละหวา -*-

เสร็จแล้ว หาไรกิน เดินเล่น แล้วเขาเรียกให้มาฟังผล

ธัญรัตน์

…. (จำไม่ได้)

ธรรมศาสตร์คลองหลวง เย้ กูติดที่ 3 ว่าแล้วรอรับโจทย์ต่อไป อ่า กูงานเข้าแล้วแล้ว โจทย์คือ …..

เราจะรณรงค์ให้คนไปใช้สิทธิ์ลาก เอ้ย เลือกตั้งอย่างไร

เยี่ยม คิดว่าน่าจะแถได้ เวลาเตรียมตัวเท่าไหร่จ๊ะ ……

5 นาที ….

เหยดดโด้ว…ว เวลาน้อยมั่กๆ เมื่อเทียบกับการพูดตามปรกติ สงสัยกูต้องด้นสดละงานนี้ จัดไปเลยหะ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ถึงตอนกูขึ้นไปพูดแล้ว

ตึ่กๆๆๆๆๆๆๆๆ …

เหยด เสียงหัวใจหรือเสียงกลองวะ แน่ะ เสือกเปิดแอร์เย็นอีก เวรแท้ๆ เวลาผ่านไป 2 นาที (จริงๆ แม่งให้พูด 10 นาที) ตอนนั้นรู้สึกตัวเองว่า ขาสั่น เขาอ่อน ปากสั่น ใจสั่น เหงื่อแตกพลั่ก และเอ่อ เหมือนรู้สึกลืมอะไรบางอย่าง

กูลืมหาเสียง …

แม่งเอ้ย นโยบายสวยหรูกู ลืมงัดมาใช้จนได้ -*-

ที่เหลือก็มีแกร่วรอ ถ่ายรูป นอน เมาท์มอยด์ ….

ผู้ว่า ปทุมธานี มาแล้วนะเออ ดุมวากเลยด้วย ขอร้องเด็กได้.. จริงๆ เฮียแกถามว่าสูงเท่าไหร่ จัดไป 190 อึ้งกันทั้งหมู่คณะ …

ขากลับเด็ก ธ.บ. เยอะมากจนกลัวที่จะขับรถชนเด็กและอาจารย์อรรถพร ที่ทำให้รถติดยาวเลย -*-

ขากลับแวะโรงเรียนบุญคุ้มราษฎร์บำรุง แล้วก็โรงเรียนประถมศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (เอ่อ แต่มีมัธยมด้วยนะเออ)

จบหะ ถึงโรงเรียนเราซะที ที่นี่แหละ ที่ผมคิดว่า ผมมีความสุข และไม่กดดันมากที่สุด …

ข้อคิดวันนี้ : รังเกียจฉันรึไง … (?)

@Tanut007


บล็อกคอมพิวเตอร์ ไอที